Μια τρύπα στο νερό! Αυτό κατάφερα! Κάνοντας μια γενική απογραφή απ’την αρχή της χρονιάς μέχρι τώρα που εκπνέει, διαπιστώνω πως ήταν η χειρότερη μου χρονιά τόσο διατροφικά όσο και σε υγεία! Η είσοδος της μου έδειξε την …είσοδο του νοσοκομείου’ όχι ως επισκέπτρια ή σαν πτυχιούχος νοσηλεύτρια (που μόνο στον ύπνο μου βλέπω διορισμό), αλλά σαν νοσηλευόμενη, παρέα με τον άντρα μου! Ήμασταν το ζευγάρι της χρονιάς, στο νοσοκομείο! 
Μας είχαν και σε ξεχωριστούς θαλάμους! Με λοίμωξη του αναπνευστικού και οι 2 και από κει και πέρα ξεκινά η περιπέτεια γενικά και για τους 2 μας. Το ένα έφερνε το άλλο και η περιπέτεια συνεχιζόταν μέσα στην ταλαιπωρία για να βγάλουμε μια άκρη με τους γιατρούς και το ΙΚΑ. Λεφτά από δω κι από κει, ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του, να μας προσβάλουν και να μας κοιτούν σαν εξωγήινα όντα επειδή γενικά είμασταν …υγιείς! Είναι ορισμένοι γιατροί που ακόμη και το νύχι να σε πονέσει θέλουν να τους επισκέπτεσαι τόσο για να τσιμπάνε το ποσό της επίσκεψης (γιατί με ταμείο το ΙΚΑ πετάνε σπυριά) όσο και να σου πλασάρουν τα φάρμακα που τους έχωσε στην μούρη κάποιος ιατρικός επισκέπτης, ώστε να έχει και το ανάλογο ποσοστό του! Τέλος πάντων, η χρονιά βγαίνει ευτυχώς και με τους 2 μας υγιείς!
Σε όλη αυτή την χρονιά διατροφικά είχα πολλά σκαμπανευάσματα. Ο μεταβολισμός μου τα’χε παίξει τελείως. Ο καθρέφτης με έδειχνε ξεπρησμένη, η ζυγαριά επέμενε πως ήμουν κρασοβαρέλα! Απογοήτευση! Έτρωγα κι επιβεβαίωνα την ζυγαριά! Τέλος πάντων όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα άγχους! Το να τρέχω για μένα σε γιατρούς ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Η διάθεση είχε πέσει στα πατώματα και σκεφτόμουν διάφορα ενδεχόμενα. Ο περίγυρος δε, αμφιταλαντευόταν. Οι μισοί μου έλεγαν πως είναι απλά μια περιπέτεια που περνάνε όλες οι γυναίκες σε κάποια φάση της ζωής τους και οι άλλοι μισοί να κουνάνε το κεφάλι δείχνοντάς μου πως ήμουν του θανατά! Κι όλο αυτό με επηρέαζε μέχρι να έβγαιναν τα αποτελέσματα των εξετάσεων που έκανα στο μεταξύ! Είναι λυπηρό να σου σπέρνουν τον πανικό εμμέσως πλην σαφώς! Εγώ που δίνω αισιοδοξία στους γύρω μου, δεν μπορούσα να την δώσω στον εαυτό μου! Κι έτρωγα… Αν ήταν να “φύγω” τουλάχιστον να έφευγα με γεμάτο στομάχι!!!
Πέρα απ’την υγεία υπήρχαν και διαστήματα που η κρίση χτυπούσε κόκκινο στο ίδιο μου το σπίτι. Ακόμη και τώρα το πιστεύω πως θα έρθει η ώρα που θα αποχαιρετήσω αυτό το μπλογκ, όταν τα πράγματα με τα οικονομικά στο σπίτι σφίξουν επικίνδυνα. Που τέτοιες “επικίνδυνες” καταστάσεις ζήσαμε με τον άντρα μου απ’την αρχή που γνωριστήκαμε. Είχε χρέη και τα βάλαμε σε τάξη. Κάναμε διακανονισμούς κι όσα χρόνια ήμαστε μαζί με τον άντρα μου στερηθήκαμε πολλά πράγματα σαν νιόπαντροι. Ούτε διακοπές, ούτε διασκέδαση, ούτε εκδρομές ούτε τίποτε… Τα ταξίδια που κάναμε πάντα ήταν προγραμματισμένα καιρό πριν, λόγω καταστάσεων (βαφτίσεις, γάμοι, αρραβώνες, θάνατος). Και τώρα που πλέον “ξελασπώσαμε” δεν μπορούμε να χαρούμε το ενδεχόμενο του να βάζουμε κάτι στην άκρη, του να κάνουμε πράγματα που πάντα θέλαμε, του να χαρούμε και μεις την ζωή. Το ενδεχόμενο δε, να αποκτήσουμε παιδάκι… έχει απομακρυνθεί τελείως. Ήρθαν τα Χριστούγεννα και μέχρι την προπαραμονή αυτό που ήξερα ήταν ότι θα περνούσε η γιορτή με ότι είχε απομείνει στο ψυγείο. Προπαραμονή πλήρωσαν στην δουλειά του άντρα μου το δώρο των Χριστουγέννων, τον δε μισθό του Νοεμβρίου τον ξέχασαν… Με το δώρο πληρώθηκαν λογαριασμοί και χαράτσια, ψωνίσαμε τα απαραίτητα απ’το σούπερ μάρκετ για να κάνουμε γιορτές με αξιοπρέπεια (γιατί και η φτώχεια θέλει καλοπέραση) και με ότι απέμεινε θα πρέπει να την βγάλουμε και τον Γενάρη!
Το 2012 έχω στο μυαλό μου να “στρώσω” την διατροφή μου. Ήδη αγόρασα ημερολόγιο για να καταγράφω τι τρώω καθημερινά. Το ημερολόγιο του 2011 έχει πολλά κενά και δεν μου άρεσε καθόλου.
Θέλω να ελπίζω όλα να πάνε καλά σε κάθε τομέα της ζωής μας, θέλω η ανεργία να σταματήσει εδώ που είναι και οι κυβερνώντες να βρουν τρόπους να μας κάνουν την ζωή ισορροπημένη κι όχι δύσκολη. Ας είναι η αρχή της ελπίδας το 2012 κι όχι της απόλυτης μιζέριας.
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
