Πλήρης αποδιοργάνωση

Απέχω απ’το blog! Δεν είναι ότι δεν θέλω να γράψω… Αλλά τι να γράψω; Τα χάλια μου τα μαύρα; Που πάω κι έρχομαι στο να μαζεύω ελιές μιας και είναι η εποχή τους και έχουν φέρει την πλήρη αποδιοργάνωση; Γιατί πως να μπορέσεις να κρατηθείς απ’τους πειρασμούς όταν η κούραση σου βαράει καμπανάκια κι οργανισμός χρειάζεται ενέργεια για να’χει την αντοχή της επόμενης κουραστικής ημέρας. Ο καιρός δυστυχώς δεν βοηθάει. Καλό είναι που βρέχει όμως αυτό είναι το μείον στο μάζεμα της ελιάς. Διότι όταν πας σε λασπωμένο μέρος να μαζέψεις είτε τα δίχτυα είτε τις ελιές που έχουν πέσει ολόγυρα απ’τα δίχτυα, τα πόδια βουτάνε στη λάσπη κι έτσι το κάθε βήμα έχει να σηκώσει στο πόδι και κάμποση λάσπη κάτω απ’τα παπούτσια! Που ακόμη κι ο γονιός όταν είναι ξεροκέφαλος θέλει να σε βασανίζει γιατί το δέντρο λέει δίνει καρπούς όσο μεγαλώνουν τα κλαδιά του. Που για να το τινάξεις θα πρέπει το κεφάλι να είναι σηκωμένο ψηλά, ο σβέρκος να καταπονείτε. Και οι μυικοί πόνοι να είναι αβάσταχτοι! Τα δε παύσιπονα να μην λένε να σε βοηθήσουν! Κάνω υπομονή και περιμένω να τελειώσει αυτό το βάσανο. Με την κούραση πολλά έχω αφήσει πίσω μου και δεν μου αρέσει να με βλέπω να τρώω ασύστολα. Που να χτυπιέμαι, δεν θα κατεβάσω τα μεγάλα σε νούμερα ρούχα!